Moeder-dochter t(r)ips

Het is vanaag moederdag! De tweede moederdag zonder mijn geweldige moeder. Vorig jaar stierf ze, nadat ze negen weken ervoor met kanker was gediagnosticeerd. Zo'n dag als vandaag is extra bijzonder om aan haar te denken. En dan denk ik automatisch aan ál die geweldige reisjes die we samen maakten.

Het waren er een heleboel. Van citytrips, tot dagjes treinen door Nederland en bezoekjes op Curaçao toen ik er woonde. Zes keer kwam ze mij (of toen nog ons) opzoeken op dat heerlijke eiland. Daarvoor gingen we al vaak samen dagjes weg en als ik met vakantie in Nederland was, pakten we vaak weer even als vanouds de trein. Amsterdam, Utrecht, Groningen, Den Haag, Maastricht, Breda. Waar zijn we niet geweest? Eenmaal definitief terug verlegden we onze grenzen en ontdekten we veel van Europa. Van Londen, tot Brussel, Kopenhagen en Wenen tot het heerlijke Spaanse Valencia en Sevilla.

 

Onze band

Toen ik eenmaal volwassen was, nam ik haar mee. Overal naar toe. Op sleeptouw op Curaçao en door Europa. Wat hebben we mooie tijden gehad!

De band die ik met mijn moeder had was en is nog steeds extreem bijzonder. Mijn vader werd ziek en ging dood toen ik pas 11 jaar was. In de jaren erna zag ik mijn moeder soms door haar dagen worstelen. Hoe ze ál die ballen altijd hoog heeft weet te houden, is mij een groot raadsel. Leuk is het voor haar niet geweest; sterker nog, talloze dagen en jaren van haar leven waren een grote bak ellende. Ik hielp haar altijd waar ik kon en toen ik eenmaal volwassen was, nam ik haar mee. Overal naar toe. Op sleeptouw op Curaçao en door Europa. Wat hebben we mooie tijden gehad!

Ik snap natuurlijk dat niet iedereen zo’n band kan hebben met zijn ouders. De een blijft zijn ouders altijd als ouders zien, de ander gaat zijn ouders op een gegeven moment als mensen zien. Als personen. Met een persoonlijkheid en karakter en dan kom je erachter dat je ouders echt niet alles weten en zeker niet alles maar kunnen hebben. Dat ze in de verste verte niet de personen zijn die je vroeger dacht dat ze waren. De ontwikkeling van dat besef is in mijn geval in sneltreinvaart gegaan.

 

Op reis met je moeder

Maar! Heb je het geluk dat je een lieve moeder hebt? Die blaakt van gezondheid? Zou je wel eens wat vaker iets leuks met haar willen doen? Samen op reis bijvoorbeeld? Een luxe vakantie of een citytrip? Of gewoon een dagje weg? Misschien is het wel nog nooit in je opgekomen om iets met je moeder te ondernemen. Is ze er altijd wanneer je haar nodig hebt (en andersom natuurlijk ook), maar heb je nooit bedacht om samen iets bijzonders te doen en herinneringen te maken. Dat kan natuurlijk.

Ik wil iedereen één hele grote waardevolle tip geven: Heb je enigszins een goede band met je moeder, neem haar dan mee op reis!

Als ervaringsexpert wil ik iedereen die dit leest één hele grote waardevolle tip geven: Heb je enigszins een goede band met je moeder (of je vader natuurlijk), neem haar dan mee op reis! Waarom? Omdat je gaat inzien hoe bijzonder zij is. Je leert elkaar kennen op een andere manier, je bent op elkaar aangewezen en bovenal: je maakt herinneringen die je voor altijd met je meedraagt. Nu kan het nog!

 

Te laat

Voor mijn moeder en mij is het nu te laat. Mijn moeder is er helaas niet meer. Nieuwe reizen maken met haar kan ik niet meer. Nieuwe herinneringen maken evenmin. Maar we hebben zóveel mooie dingen gedaan samen, wat een enorm stevige basis is om de kracht te vinden om zonder haar verder te gaan. Ik heb zóveel herinneringen met haar dat ik er komende maand elke dag wel een blog over kan schrijven. Waardevolle herinneringen waar ik vandaag op moederdag extra veel aan denk.

 

Mijn moeder en ik:

Op Curaçao in 2002. We waren allebei nog puppy’s

Op Mambo Beach, Curaçao in 2006

Mam en ik in de London Eye in Londen in 2010

Mam en ik bij Manneken Pis in Brussel in 2011

Mam en ik in Wenen, bij Schloss Schönbrunn in 2012

Bij de kubushuizen in Rotterdam in 2013

Mam en ik in Kopenhagen in 2013

Mam en ik in La Ciudad de Las Artes y Sciencias in Valencia in 2014

Mam en ik op Plaza España in Sevilla in 2015

De foto’s zijn expres geblurred. Mijn moeder hield er niet van om op internet te staan. “Ie zet mie toch nich op Feesboek of wa?” riep ze dan.

Hopelijk inspireert mijn verhaal je om eens wat vaker je moeder mee op pad te nemen. Om haar niet altijd voor lief te nemen en je waardering aan haar nog eens extra uit te spreken. De pijn waarmee ik dit stuk schreef en de foto’s heb uitgezocht, heb ik niet benoemd. Het moest vooral een leuk en waardig stuk worden. Maar misschien is het tussen de regels door wel voelbaar…

6 Reacties

  1. Beantwoorden

    Marga

    15 mei 2017

    Geweldig mooi geschreven Kim.
    Je had een lieve moeder die helaas te vroeg overleden en te veel heeft mee gemaakt.
    Een bijzondere en lieve zus!

  2. Beantwoorden

    Wendy

    28 mei 2017

    Kim, wat fantastisch dat je dit doet en het zo kan opschrijven. De emotie die erachter zit is zeker voelbaar tussen de regels door! Je moeder kan in het echie niet met je mee. Maar ze reist wel met je mee, in je hart! Heel veel plezier tijdens je reizen en geniet , ik blijf je volgen!. Prachtig!

    • Beantwoorden

      Kim Annemarie

      4 juni 2017

      Wauw Wendy! Dank je wel!

  3. Beantwoorden

    Roxy

    7 juni 2017

    Wat een leuk artikel! Ik herken dit, sinds mijn 13e ga ik regelmatig met mijn moeder samen op reis, en sinds ik een tijd in Australië heb gezeten, gaan we de hele wereld over samen:). Echt een aanrader!

    • Beantwoorden

      Kim Annemarie

      8 juni 2017

      Super Roxy. Fijn dat jij ook zoveel met je moeder reist. En dan ook gewoon de hele wereld over. Heel bijzonder en vooral blijven doen!

LAAT JE REACTIE ACHTER

DIT VIND JE VAST OOK LEUK OM TE LEZEN…