Al een jaar thuisloos. Hóé dan?

Huisloos

Begin deze maand was het een jaar geleden dat ik de sleutels van mijn (overleden ouders') huis aan de nieuwe eigenaren overdroeg. Een jaar! En sindsdien ben ik thuisloos. Heb ik geen huis. Gewoon niet. Hoe dat is? Ha! Dat zal ik vertellen.

Ik zie mezelf nog zo zitten. Tegen het achterraam aan, tranen biggelend over mijn wangen. Het besef dat ik nooit meer naar dit huis zou kunnen gaan, brak mijn hart. Het huis gebouwd door mijn ouders, waar we opgroeiden en tandjes kregen en onze eerste stapjes zetten en kinderfeestjes gaven en logeerpartijtjes en waar we thuiskwamen met onze rapporten, terwijl mama gehaktballen met bloemkool op het vuur had staan. Maar ook het huis waar we veel ellende meemaakten wat ons allemaal aangreep. Dat huis.

Het enige huis, waar ik al vroeg ‘uit’ ging om mijn vleugels uit te slaan, de enige plek waar ik altijd naar terug kon gaan, waar altijd iets van ‘ons’ aanwezig was, dat ging nu weg. En werd nu van andere mensen. Van vreemden. Het deed pijn. Maar het was ook goed. Want ik moest door, dat wist – nee, dat vóélde ik – in alles. En vanaf het moment dat ik de knoop doorhakte om te verkopen, besefte ik pas dat ik al die tijd, van het overlijden van mijn moeder tot aan dat moment, met mijn adem ingehouden had geleefd. Het huis ademde vroeger en bij de verkoop gaf het mij mijn adem terug.

En wat heb ik sindsdien veel gedaan! Ik was al begonnen met mijn wereldreis. Sterker nog, terwijl ik in Mendoza in Argentinië aan een wijntje zipte, kreeg ik een appje van de makelaar dat de verkoop definitief was. Raar joh, wat dat dan met je doet en vooral hoe je dan terug in Nederland komt. In een huis dat van jou is, maar niet meer voor lang. Waarvan je weet dat je het van top tot teen moet gaan leegpakken en ook weet dat je al die spullen sowieso niet kunt houden. Omdat er geen huis voor in de plaats komt. Omdat je een tijdje huisloos wordt. Slechts een opslagbox van vijf vierkante meter. Wat niet past, gaat weg.

 

En ever since ben ik thuisloos. Of eigenlijk meer huisloos

Ging ik in het begin nog wel eens op bezoek bij mijn spulletjes, het laatste half jaar ben ik er niet meer geweest. Of ik ze mis? Geen seconde. Of ik het huis mis? In het begin heel erg en droomde ik er steeds over (zat ik verstopt in een hoekje op zolder, terwijl de nieuwe bewoners beneden aan het klussen waren, haha), maar nu we zo’n periode verder zijn, denk ik er nauwelijks nog aan. Het huis wat ik daarvoor had, dát mis ik dan weer meer. Gek hè? Hoe je soms denkt dat je iets nóóit zou kunnen en als je het dan eenmaal gedaan hebt, je je niet meer kunt voorstellen dat je ooit anders dacht.

Maar hoe is het dan daadwerkelijk om huisloos te zijn? Bevrijdend, los, rijk. Ongebonden, vól! Zomaar wat termen die in mij opkomen. Want weet je? Wij mensen zijn helemaal niet gemaakt om ons op één plek te vestigen. Serieus niet. Toen wij ontstonden kregen we namelijk benen en voeten met maar één doel: om ons te kunnen verplaatsen. Destijds deden we dat uit pure noodzaak, omdat we voedsel zochten en als het op was gingen we op zoek naar de volgende vruchtbare plek om voedsel te vinden. Als we dat niet deden, dan gingen we dood. Het willen en kunnen verplaatsen zit in onze natuur, diep geworteld, het hoort bij ons, zoals er haren op onze hoofden groeien.

Denk er maar eens over na. We verplaatsen ons constant. Niet alleen een lange wereldreis is een uiting van jezelf verplaatsen, alleen al ‘s ochtends naar je werk gaan of nog meer narrowed down: zelfs binnenin je huis verplaats je je continue. Het filenieuws laat ons elke dag weten dat verkeer vastloopt en dat komt omdat wij onszelf steeds verplaatsen. Als je van bovenaf op de wereld kijkt, dan zie je ons als mieren constant door elkaar heen krioelen met maar één doel: onszelf verplaatsen.

 

Maar we zijn door al die duizenden jaren heen geëvolueerd.

We hebben het voedsel naar ons toegehaald en hebben het ons gemakkelijk gemaakt door huizen te bouwen waarin we gingen wonen. De evolutie is van alle tijden en gaat continue door. Alles wat leeft en alles wat er is, staat nooit stil, ook al heb je misschien soms het gevoel van wel. Als je jezelf vergelijkt met vijf jaar geleden, dan realiseer je je dat er van dag tot dag misschien niet zoveel veranderde, maar over al die jaren heen juist wel. Alles beweegt, verandert en groeit. Dus de gedachtes dat dingen ‘voor vast’, ‘eeuwig’ of ‘voor altijd’ zijn, zijn niets anders dan verzinsels. Niets is vast; alles verandert continue. Alles is tijdelijk.

Voordat iedereen denkt dat ik de evolutie heb overgeslagen en nog steeds als een holbewoner op zoek ben naar eten, haha, da’s natuurlijk niet waar. Ja, ik reis veel. Voor inspiratie, groei, ontmoetingen, inzichten, maar vooral natuurlijk voor mijn plezier, laten we daar niet heel ingewikkeld over doen. Er is geen noodzaak, ik doe het omdat ik het wil en er intens geluk uithaal. En hoe meer je van de wereld ziet, hoe meer je je realiseert dat een huis niets anders is dan een dak boven je hoofd en hoewel iedereen een dak boven zijn hoofd nodig heeft, hoeven we daar ook niet al te ingewikkeld over te doen en het niet meer te maken dan het is.

Of ik me in Amsterdam ga settelen nu ik een tijdje in onze hoofdstad verblijf, wordt me vaak gevraagd. Of of ik weer op Curaçao ga wonen nu ik de afgelopen jaren weer vaak ben geweest. Of of ik weer terugga naar Denekamp. Mensen vragen me nauwelijks naar mijn reizen en mijn ervaringen, mensen willen alleen maar weten waar ik me weer ga settelen. Het is zit zo in onze systemen, dat velen maar niet kunnen begrijpen dat het ook heus anders kan. En ik heb nieuws: ik ga me niet settelen, maar dat betekent niet dat ik mijn leven niet meer op deze plekken ga laten plaatsvinden. En ik ben heus wel van plan om een huisje te kopen (of te laten bouwen), maar dat wil niet zeggen dat ik de rest van mijn leven op die ene, zelfde plek ga doorbrengen.

 

Als je loskomt van die geconditioneerde gedachten, gaat er letterlijk een wereld voor je open.

En dat brengt me bij de échte boodschap van dit stuk. Laat dat wat ik nu ga zeggen vooral een inspiratie voor je zijn en probeer vooral even te vóélen wat ik zeg, ook al zegt je verstand misschien iets anders en vind je het zelfs awkward. Riemen vast, want hier komt het: Thuiskomen doe je niet in een huis, het is niet iets fysieks; thuiskomen doe je bij jezelf. Het maakt niet uit waar je fysiek bent, als je thuis kunt komen in jezelf, dan kun je overal ter wereld zijn en leven. Als jij volledige vrijheid in jezelf voelt, dan voel je liefde, vrede en harmonie en als je je realiseert dat wij allemaal met elkaar en met de aarde zijn verbonden, dan breng je een stukje vrede, liefde en harmonie de wereld in. Thuiskomen betekent ZIJN. Niet anders dan dat. Je BENT. Niets meer of minder. Je bent slechts.

Vrede in mijzelf had ik altijd al, maar door de ervaringen van de afgelopen periode (of eigenlijk gewoon altijd) kan ik het nu beter begrijpen en dus ook uitleggen hoe het zit. In je eentje de wereld trotseren, sowieso in je eentje het hele leven trotseren, versterkt dat gevoel enorm. Jij staat aan het roer, jij bepaalt. Dag in dag uit ben jij de regisseur van jouw leven en ben jij de enige die aan de knoppen kan draaien. Alles in dit leven draait om jou; jij bent de hoofdrolspeler. Als jij balans vindt tussen je mind, body en soul, dan verander je in liefde, vrede en harmonie. Je realiseert je dat velen (inclusief jijzelf) vastzitten in patronen en structuren waarvan we denken dat ze ons helpen, terwijl ze ons er alleen maar van weerhouden om die diepe connectie met onszelf – en daardoor ook met de rest van de wereld – te ervaren, waardoor je onmogelijk jouw eigen unieke pad kunt bewandelen.

Dit besef is de sleutel tot een gelukkig, vredig en liefdevol leven. Als je deze boodschap tot je kunt laten doordringen en hem tot in je botten kunt voelen, dan wordt nooit meer iets zoals het vroeger was. Je kijk op het leven, op de wereld, op anderen verandert in iets vredigs en liefdevols. Er is geen haat, er zijn geen tekortkomingen, geen jaloezie en geen angst; er is alleen maar positiviteit, overvloed, volwassenheid en harmonie. En terwijl ik door snikhete jungles en over steenkoude bergen op afgelegen continenten sjouwde en deze realisatie steeds meer bij me binnenkwam, besefte ik dat ik hier ‘iets mee moet doen’.

 

Het leven is niet alleen heel kort, het is ook nog eens een cadeautje.

Ik schreef er laatst op mijn verjaardag al over. We hoeven niets te doen voor elke dag dat we hier zijn. We krijgen het maar gewoon. We staan er niet bij stil, omdat het er is en alles wat vanzelfsprekend is, zet niet aan tot actie. Ik ga de komende tijd veel meer schrijven over álle realisaties die ik heb gedaan de afgelopen maanden. Over spiritualiteit, de wet van de aantrekking, over het feit dat wij allemaal energie zijn en zelf kunnen bepalen op welke frequentie we uitstralen en dus ook weer aantrekken. Over de rol van onze geconditioneerde (en vervuilde) mind, die ons in onze greep heeft en over alles wat er verder in me opkomt. Stay tuned dus!

Goed. Dan ga ik me de rest van deze dag onderdompelen in het heerlijke Italiaanse leven, want ook al schreef ik net dat ik in Amsterdam verblijf, dat is ook zo, maar momenteel ben ik een paar weekjes in Italië ontzettend huisloos aan het zijn. Gewoon omdat het kan, omdat ik niet vast zit en kan gaan en staan waar ik maar wil. En dat iederéén eigenlijk precies datgene kan doen wat hij of zij wil, als je maar loskomt van alles waarvan je denkt dat je aan vast zit. Heavy shit, niewaar?

 

Meer weten? Wil je reageren? Doe dat vooral. Als jij voelt dat je iets moet zeggen of moet delen, doe dat dan! Stop met het negeren van je impulsen en laat ze de vrije loop. Reageren kan hieronder of door contact met me op te nemen. Ik ben heel benieuwd wat je van mijn verhaal vindt!

12 Reacties

  1. Beantwoorden

    Sanne

    21 juni 2019

    Mooi reisverhaal, heb het met plezier gelezen over het gevoel wat best veel emoties met zich meedraagt!

  2. Beantwoorden

    Dewi

    21 juni 2019

    Wauw, wat heb je dit mooi geschreven! Ik kan me voorstellen dat het heel moeilijk was om je ouderlijk huis te verkopen, maar wat goed dat het nu als een bevrijding voelt! Na onze wereldreis wist ik op een gegeven moment eigenlijk niet meer zo goed wat ‘thuis’ was. Voor mij was dat in elk geval niet de plek waar mijn huis was. Kan me goed vinden in je verhaal over dat je niet perse thuiskomt in een huis.

    • Beantwoorden

      Kim Annemarie

      24 juni 2019

      Thanks Dewi. Als je kunt thuiskomen bij jezelf, dan is alles goed en alles in balans. Het maakt dan niet uit waar je fysiek bent of wie er om je heen is of wat anderen van je vinden, het gaat om jou. Toch zijn er wel een aantal plekken waar ik me altijd thuis voel en daar blijf ik ook altijd wel naar terugkomen en dat hoeft niet één plek te zijn. Dat kunnen er ook meerdere zijn. Niets is definitief en niks voor eeuwig. Als je je dat beseft dan ligt de wereld letterlijk aan je voeten.

  3. Beantwoorden

    Jenny

    21 juni 2019

    Een mooie blog uit je hart! Thuiskomen zit inderdaad in jezelf en niet in een paar bakstenen. Er zijn mensen die helemaal gelukkig worden ‘als ze groot zijn’ in hun ouderlijk huis – ik moet er niet aan denken.

    • Beantwoorden

      Kim Annemarie

      23 juni 2019

      Thanks Jenny. Dat is voor iedereen verschillend. De strekking van mijn boodschap is dat een thuis niet iets fysieks is. Als je die enorme vreugde en harmonie in jezelf voelt, dan heb je de rust, kalmte en liefde en ervaar je dat dat de basis van een gelukkig leven is.

  4. Beantwoorden

    Maaike

    22 juni 2019

    Wauw wat een mooi verhaal! Thuis zit hem ook niet in een huis, maar in een gevoel. Het geeft alleen een stukje zekerheid.

    • Beantwoorden

      Kim Annemarie

      23 juni 2019

      Thanks Maaike. En ook die zogenaamde zekerheid is iets wat we met onze minds bedenken. Maar omdat we nou eenmaal in een mindgedreven samenleving leven, geeft het in dat opzicht inderdaad een stukje zekerheid.

  5. Beantwoorden

    René

    24 juni 2019

    Ik vind het echt grote onzin allemaal haha. Maar goed, ik kan sowieso weinig met dat zweverige gelul. Ik mag ook graag reizen en veel van de wereld zien, maar ik mag ook heel graag ‘gewoon’ weer thuiskomen. En dat zijn toch echt bakstenen met een dak erop 😉

    • Beantwoorden

      Kim Annemarie

      24 juni 2019

      Haha René. Gelul ook gewoon. Je bent een schat, want dankzij jou heb ik wel een dak boven mijn hoofd in Denekamp. Dikke dank en dikke kus!

  6. Beantwoorden

    Marcella Molenaar

    5 juli 2019

    Interessant om te lezen Kim! Geniet van ‘t mooie Italië!

    • Beantwoorden

      Kim Annemarie

      5 juli 2019

      Dank je! Ben alweer terug in NL…

LAAT EEN REACTIE ACHTER

RELATED POSTS