Kim Nijmeijer

Begin 2018 gooide ik het roer om. Ik verkocht mijn huis, zegde mijn baan op en vertrok. Het was een soort explosie van iets waar ik al heel lang naar toe had geleefd en waarvan ik altijd al wist dat het er ooit van zou komen. De wereld over reizen, in mijn eentje met alleen een tas op mijn rug. Als je eenmaal back to basic gaat, zonder spullen, helemaal alleen, dan kom je in een andere dimensie. Je leven krijgt dan zo’n bizarre wending dat er geen weg meer terug is.

Als je het oude vertrouwde loslaat, uit je comfort zone stapt, dan gaat er letterlijk een wereld voor je open. Iedereen heeft weleens een blinddoek op gehad en dan dat gevoel wanneer het ding afgaat en je weer kunt zíén, dát gevoel. Dat is wat er gebeurt als je aankomt in een ver land met een andere cultuur waar het leven zo anders is dan dat wat je gewend bent. Het vormt je. Je groeit en expandt. En hoewel ik in elk van de inmiddels 40 landen die ik bezocht iets ‘meenam’, maakt het voor de inner journey die in jezelf ontstaat eigenlijk niet zoveel uit waar je je bevindt.

Het besef dat jij zelf alles kunt maken wat je maar wilt, zonder grenzen en beperkingen en geconditioneerde ideeën, dát besef je je als je met een rugzak door jungles wandelt en hoge bergen trotseert.

De gevoelens van onoverwinnelijkheid, van vrede met jezelf, de wetenschap dat je letterlijk álles kunt creëren wat je wilt en dat je elke dag opnieuw kunt kiezen voor jouw eigen ultieme leven. Dat jij aan het roer staat, dat jij zelf bepaalt. Er is geen handleiding des levens, het besef dat jij zelf alles kunt maken wat je maar wilt, zonder grenzen en beperkingen en geconditioneerde ideeën, dát besef je je als je met een rugzak door jungles wandelt en hoge bergen trotseert. Je ownt die shit.

Hoe ik überhaupt tot reizen kwam? Welnu. Ik groeide op in Denekamp en kende niet veel meer dan dat. Altijd voelde ik al dat ik weg wilde. Toen ik twintig was, ging ik ein-de-lijk. Ik woonde vervolgens vijf jaar op Curaçao en bracht ook heel wat tijd in Argentinië door. Ik besefte het toen niet. Nog niet. Ik wilde alleen maar terug naar Nederland. Terug naar waar ik vandaan kwam, naar mijn familie. En dus ging ik. Maar ik kwam terug en… het werd nooit meer hetzelfde.

Nu al ruim tien jaar geleden. Het duurde minstens twee jaar en flink wat haperingen voor ik goed en wel weer gesetteld was. Maar het lukte en ben nog iedere dag dankbaar voor alle strubbelingen. Zij hebben mij laten zien dat het nergens alleen maar goed is en dat het nergens alleen maar slecht is. Ik heb geleerd dat het niet uitmaakt waar je bent; je moet er zelf wat van maken. En ik leerde dat ik in mijn eentje tot véél meer in staat ben dan ik ooit had gedacht.

Ik realiseerde me dat er veel meer was dan wat ik tot dan toe voor ‘waar’ en ‘echt’ had aangezien. Ik ontwaakte.

Maar dat besef kwam vooral ook toen er opeens die dag was. De dag dat ik werd losgelaten. De dag dat mijn basis en mijn fundering wegviel. Verdween. Mijn moeder overleed. Ik zou vanaf die dag niemands kind meer zijn, niemands dochter meer. Ongeacht je leeftijd, hoe volwassen je ook bent, hoe zelfstandig ook; de dag waarop je laatste ouder overlijdt, sterft er een deel van jezelf. Je ouders zijn je creators en ook al denk je dat je ze niet meer nodig hebt, op het moment dat ze er écht niet meer zijn, je niets meer kunt doen of zeggen, je niet meer even langs kunt gaan en je ze nooit meer gewoon even kunt zien, pas dan realiseer je je hoezeer je nog op ze rekende en hoe belangrijk en bepalend zij waren (en zijn en blijven) in je leven.

Het was de allermoeilijkste, allerzwaarste en allerdonkerste tijd van mijn leven, maar… het was ook heel mooi. En waardevol. Ik kwam in die periode helemaal in vrede met mezelf. Ik steeg en ik had het gevoel dat ik letterlijk alles aan kon. Alsof ik in een compleet andere dimensie leefde, leek het wel. Ik dacht altijd dat spiritualiteit niets voor mij was (hoewel ik het wel boeiend vond), maar ik ontkwam er nu toch niet meer aan dat ik me realiseerde dat er veel meer was dan wat ik tot dan toe voor ‘waar’ en ‘echt’ had aangezien. Ik ontwaakte.

Toch ging ik terug naar mijn oude leventje. Dat leventje ‘zeurde’ al een tijdje, maar rouwen nam zoveel van mijn tijd en energie in beslag dat er niets overbleef voor nóg een verandering. Ik ging wonen in mijn moeders (ons ouderlijk) huis, voelde dat ik als enige zus dichtbij mijn broers moest zijn en op mijn werk reorganiseerde er van alles, waardoor ik gevoelsmatig vastliep. Als er aan me gevraagd werd wat ik dan zou willen, had ik steevast maar één antwoord. En dat antwoord was zo helder en zo duidelijk, daar was geen twijfel over mogelijk: “Ik wil gewoon even helemaal niks.”

Wat begon als een sabbatical is inmiddels echt een levensstijl geworden.

En dus maakte ik die ene Grote Beslissing. Om even een tijdje niks te doen, niks te hoeven en alleen maar even compleet in vrede met mezelf te zijn. Die baan zegde ik op, het huis zette ik te koop en zes weken later zat ik in het vliegtuig richting Rio de Janeiro. Ik trotseerde de ruige natuur van Patagonië in mijn eentje, paradeerde door Buenos Aires in mijn eentje en nippend aan een wijntje in Mendoza in Argentinië kreeg ik een maand later een appje van de makelaar dat het huis verkocht was en zo geschiedde. Ik voelde me echt een ongelooflijke baas.

Die wereldreis zou voor onbepaalde tijd zijn en is het nog steeds. Wat begon als een sabbatical is inmiddels echt een levensstijl geworden. Mijn spullen liggen al bijna anderhalf jaar opgeslagen in een loods en heb ik nog geen seconde gemist. Wat ik wél mis als ik ver weg ben, zijn mijn nichtjes. De dochters van mijn broer zijn mij zó dierbaar dat ik met geen duizend woorden kan beschrijven hoeveel ik van ze hou en voor hen kom ik steeds weer terug naar Nederland. Ik ben dus op wereldreis en ook weer niet en op deze manier alles met elkaar combineren werkt voor mij het allerbest.

Waar ik overal al ben geweest sinds mijn Grote Beslissing? Ik maakte twee rondreizen door Zuid-Amerika, maakte een roadtrip door Europa in de zomer van 2018, spendeerde in totaal acht weken in Italië, maakte een rondreis door Midden-Amerika, ging mee met de Nomad Cruise en woonde vier maanden in Amsterdam (want ja, Amsterdam hoort ook bij de wereld). Ik geniet van elke seconde en elke minuut en als je mij vraagt of ik weer de oude ben, dan antwoord ik volmondig ja en nog veel meer dan dat. Ik was altijd al stevig, onafhankelijk en krachtig, maar na alles wat ik heb meegemaakt is er iets in mij ontstaan dat nooit meer verdwijnt.

Ik ben trouwens Kim, inmiddels al 37. Waar blijft de tijd, of is dat juist een uitspraak voor mensen van een bepaalde leeftijd? Ik kom uit Twente, woonde dus op Curaçao en in Argentinië, reis fulltime de wereld rond en woon nu even nergens. Als ik in Nederland ben verblijf ik óf bij mijn broer en schoonzus of ik huur ergens een huisje of appartement. Niets meer van mezelf en hoewel ik daar wel steeds weer meer behoefte aan krijg, kan ik het fulltime reizen nog niet helemaal loslaten. O, ik blijf heus wel reizen, maar de balans tussen reizen en een vaste plek hebben (of meerdere vaste plekken), die moet nog even opnieuw gevonden worden. En dan komt er vanzelf weer ruimte voor andere dingen. Nieuwe dingen. En ervaringen. Soms kan ik niet wachten.

Met mijn blog wil ik jou, mijn lezer, inspireren, coachen en leiden naar jouw eigen kern, de plek waar jouw magic ligt.

Kim around the World is een blog over de reizen die ik maakte. Je vindt er de mooiste plekken op onze wereld, van Zuid-Amerika tot Azië en weer terug, je vindt er (reis)dagboekverhalen van mij persoonlijk, maar vooral ook veel over zingeving, ervaringen, luisteren naar je hart, je eigen unieke leven leiden en hoe je tot bepaalde beslissingen komt. Met mijn blog wil ik jou, mijn lezer, inspireren, coachen en leiden naar jouw eigen kern, de plek waar jouw magic ligt. Klinkt zweverig, maar ach, dat is het allesbehalve. Je zult je nooit zo geaard en stevig voelen als wanneer je het contact met jezelf (weer) hebt gelegd en je wakker bent geworden. Geloof mij.

Meer weten? Neem voorál contact met me op. Leuk!