Kim Nijmeijer

Begin 2018 gooide ik het roer om. Ik verkocht mijn huis, zegde mijn baan op en vertrok. Het was een soort explosie van iets waar ik al heel lang naar toe had geleefd en waarvan ik altijd al wist dat het er ooit van zou komen. De wereld over reizen, in mijn eentje met alleen een tas op mijn rug. Als je eenmaal back to basic gaat, zonder spullen, helemaal alleen, dan kom je in een andere dimensie. Je leven krijgt dan zo’n bizarre wending dat er geen weg meer terug is.

Als je het oude vertrouwde loslaat, uit je comfort zone stapt, dan gaat er letterlijk een wereld voor je open. Iedereen heeft weleens een blinddoek op gehad en dan dat gevoel wanneer het ding afgaat en je weer kunt zíén, dát gevoel. Dat is wat er gebeurt als je aankomt in een ver land met een andere cultuur waar het leven zo anders is dan dat wat je gewend bent. Het vormt je. Je groeit en expandt. Ik reisde inmiddels naar meer dan veertig landen en los van een reis om de wereld, reis ik ook in m’n eigen wereld. Dit is mijn verhaal.

 

Dat jij zelf alles kunt maken wat je maar wilt, dát besef je als je met een rugzak door jungles wandelt en hoge bergen trotseert.

De gevoelens van onoverwinnelijkheid, van vrede met jezelf, de wetenschap dat je letterlijk álles kunt creëren wat je wilt en dat je elke dag opnieuw kunt kiezen voor jouw eigen ultieme leven. Dat jij aan het roer staat, dat jij zelf bepaalt. Er is geen handleiding, jij kunt zelf alles maken en creëren wat je maar wilt, zonder grenzen en beperkingen en geconditioneerde ideeën, dát besef je als je met een rugzak door jungles wandelt en hoge bergen trotseert. Je ownt die shit.

Hoe ik überhaupt tot reizen kwam? Welnu. Ik groeide op in Denekamp en kende niet veel meer dan dat. Altijd voelde ik al dat ik weg wilde. Toen ik twintig was, ging ik ein-de-lijk. Ik woonde vervolgens vijf jaar op Curaçao en bracht ook heel wat tijd in Argentinië door. Ik besefte het toen niet. Nog niet. Ik wilde graag terug naar Nederland. En dus ging ik. Maar ik kwam terug en… het werd nooit meer hetzelfde.

Nu al ruim tien jaar geleden. Het duurde minstens twee jaar en flink wat haperingen voor ik goed en wel weer gesetteld was. Maar het lukte en ben nog iedere dag dankbaar voor alle strubbelingen. Zij hebben mij laten zien dat het nergens alleen maar goed is en dat het nergens alleen maar slecht is. Ik heb geleerd dat het niet uitmaakt waar je bent; als je jezelf hebt heb je alles wat je nodig hebt en je moet het zelf doen. In mijn eentje bleek ik tot véél meer in staat ben dan ik ooit had gedacht en ik besef me hoe bijzonder ik ben en hoe bijzonder mijn leven is.

 

Ik realiseerde me dat er veel meer was dan wat ik tot dan toe voor ‘waar’ en ‘echt’ had aangezien. Ik ontwaakte.

Maar dat besef kwam vooral ook toen er opeens die dag was. De dag dat mijn moeder overleed. Ik zou vanaf die dag niemands kind meer zijn, niemands dochter meer. Ongeacht je leeftijd, hoe oud, wijs en zelfstandig je ook bent; de dag waarop een van je ouders overlijdt, sterft er een deel van jezelf, zéker als je andere ouder er ook al niet meer is. Je ouders zijn je creators en ook al denk je dat je ze niet meer nodig hebt, op het moment dat ze er écht niet meer zijn, je niets meer kunt doen of zeggen, je niet meer even langs kunt gaan en je ze nooit meer gewoon even kunt zien, pas dan besef je hoe belangrijk en bepalend zij waren, zijn en blijven in je leven.

Het was de allermoeilijkste, allerzwaarste en donkerste tijd van mijn leven en mijn moeder loslaten is het allermoeilijkst wat ik ooit heb hoeven doen, maar… het was ook heel mooi. Bijzonder. En waardevol. Ik kwam in die periode helemaal in vrede met mezelf. Ik steeg en ik had het gevoel dat ik letterlijk alles aan kon. Als ik dit kon, als ik dit echt kon, dat kon ik álles. Alsof ik in een compleet andere dimensie leefde, leek het wel. Ik dacht altijd dat spiritualiteit niets voor mij was (hoewel ik het wel boeiend vond), maar ik ontkwam er nu toch niet meer aan dat ik me realiseerde dat er veel meer was dan wat ik tot dan toe voor ‘waar’ en ‘echt’ had aangezien. Ik ontwaakte.

Toch ging ik terug naar mijn oude leventje. Rouwen nam zoveel van mijn tijd en energie in beslag dat er niets overbleef voor nóg een verandering. Ik ging wonen in mijn moeders (ons ouderlijk) huis, voelde dat ik als enige zus dichtbij mijn broers moest zijn en op mijn werk reorganiseerde er van alles, waardoor ik uiteindelijk gevoelsmatig vastliep. Ik voelde altijd al dat het me niet helemaal ‘paste’ en na het overlijden van mijn moeder voelde het alsof ik overal boven stond. Alsof ik dingen zag die anderen niet zagen. Als er aan me gevraagd werd wat ik dan zou willen, had ik steevast maar één antwoord. Zo helder en duidelijk had ik nog nooit ergens antwoord op gehad: Ik wilde gewoon even helemaal niks.

 

Wat begon als een sabbatical is inmiddels echt een levensstijl geworden.

En dus maakte ik die ene Grote Beslissing. Om even een tijdje niks te doen, niks te hoeven en alleen maar even compleet in vrede met mezelf te zijn. Die baan zegde ik op, het huis zette ik te koop en zes weken later zat ik in het vliegtuig richting Rio de Janeiro. Ik fietste langs de Copacabana, trotseerde de ruige natuur van Patagonië, paradeerde door Buenos Aires en nippend aan een wijntje in Mendoza in Argentinië kreeg ik een maand later een appje van de makelaar dat het huis verkocht was en zo geschiedde. Ik voelde me echt een ongelooflijke baas en kon niet geloven dat ik dit echt allemaal deed.

Die wereldreis zou voor onbepaalde tijd zijn en is het nog steeds. Wat begon als een sabbatical is inmiddels echt een levensstijl geworden. Mijn spullen liggen al bijna twee jaar opgeslagen in een loods en ik heb ze nog geen seconde gemist. Wat ik wél mis als ik ver weg ben, zijn mijn nichtjes. De dochters van mijn broer zijn mij zó dierbaar dat ik met geen duizend woorden kan beschrijven hoeveel ik van ze hou en voor hen kom ik steeds weer terug naar Nederland. Ik ben dus op wereldreis en ook weer niet en zo heb ik the best of both worlds.

Waar ik overal al ben geweest sinds mijn Grote Beslissing? Ik maakte twee rondreizen door Zuid-Amerika, maakte een roadtrip door Europa in de zomer van 2018, spendeerde in totaal acht weken in Italië, maakte een rondreis door Midden-Amerika, een rondreis door Zuidoost-Azië, ging twee keer mee met de Nomad Cruise en woonde vier maanden in Amsterdam (want ja, Amsterdam hoort ook bij de wereld). Ik leef van dag tot dag, kom bijna elke dag tot nieuwe inzichten en geniet van elke seconde. Altijd was ik al stevig, onafhankelijk en krachtig, maar na alles wat ik heb meegemaakt is er iets in mij ontstaan dat nooit meer verdwijnt.

 

Met mijn blog wil ik jou inspireren, coachen en leiden naar jouw eigen kern, de plek waar jouw magic ligt.

Ik ben trouwens Kim, inmiddels al 37. Waar blijft de tijd, of is dat juist een uitspraak voor mensen van een bepaalde leeftijd? Ik kom van geboorte uit Twente en woonde op Curaçao en in Argentinië. Ik reis al twee jaar fulltime de wereld rond en los van de reis om de wereld is er ook een heel bijzondere reis in mezelf ontstaan. Met mijn blog wil ik jou, mijn lezer, inspireren, coachen en leiden naar jouw eigen kern, de plek waar jouw magic ligt, zodat ook jij je mooiste leven kunt leiden in volle vrijheid. Klinkt zweverig, maar is het niet. Je zult je nooit zo geaard en stevig voelen als wanneer je het contact met jezelf (weer) hebt gelegd en je wakker bent geworden. Geloof mij.

Sinds begin 2020 werk ik als coach. Ik richt me op het vinden van vrijheid om zo met een vrije geest meer flow, geluk en waarde in je leven te creëren. Ik geloof dat iedereen z’n eigen talenten en missie op deze planeet heeft en alleen wanneer je je van binnen vrij voelt, kun je groeien, expanden en floreren. Vanuit vrijheid ontstaat je mooiste leven en het is mijn missie om jou te helpen met het vinden van jouw inner freedom.

Hier vind je mijn pagina Freedom Coach.

Wil je met me van gedachten wisselen, dan sta ik voor je klaar. Stuur me je vraag of bericht via onderstaand contactformulier en ik reageer zo snel mogelijk.

Je naam*

Je e-mail*

Onderwerp

Bericht

ReizenReizen