Wat er voor krankzinnigs op het vliegveld gebeurde

Terug uit Sicilië, terug in Nederland. Gisteren teruggevlogen en op het vliegveld van Catania overkwam me toch iets. Ik kan er nog steeds nauwelijks over uit. Wat er gebeurde? Welnu, dat zal ik vertellen.

Kijk, ik ben niet zo heel groot. Klopt. Maar het is niet alleen zo dat ik klein ben, het is ook een feit dat Nederlanders Heel Groot zijn. Over het algemeen dan. Ze zijn zelfs de langste mensen ter wereld en ik ben graag, heel graag zelfs, de uitzondering op de regel.

 

De vertrekhal

Nu kwam ik gisteren in de vertrekhal van het vliegveld. Veel te vroeg, want jullie kennen het verhaal van dat ik bijna mijn vliegtuig miste van twee weken geleden vast nog. Maar goed, liever te vroeg dan te laat en velen zullen dat met mij eens zijn. Ik struinde door de winkeltjes, kocht een parfumpje – die had ik echt nodig, want de mijne is bijna aan het op geraken – en ging vervolgens ergens zitten. Op een bankje, te wachten tot we konden gaan boarden.

Bij de gate zelf was geen plek voor mij, sterker nog, het was er afgeladen met mensen. Er gingen meerdere vluchten rond dezelfde tijd en dus was het een drukte van jewelste bij al die gates. Wat ik dan niet snap is dat al die mensen allemaal in de rij gaan staan, de doorgang blokkeren voor passanten, waardoor er dus best een chaotische situatie ontstaat. Nu snap ik wel dat iedereen wil meekomen in het vliegtuig, maar door met z’n alleen hutjemutje in een rijtje te gaan, daar gaat het echt niet opeens sneller van.

Het maakt mij geen moer uit of ik als laatste het vliegtuig in stap, ik hoef niet vooraan in die rij te staan bij de poort naar de vliegmachine. Ik heb een ticket, ik ben op het vliegveld en of ik nou tien meter van de rij verwijderd sta, daar ga ik mijn vlucht echt niet door missen. Maar goed, mensen zijn kuddedieren, ze doen elkaar het liefst na en ook daarin vind ik mezelf een aangename afwijking. Ik hoef niet zo nodig bij de kudde te horen en ik doe al helemaal niet aan wedstrijdjes wie het eerst mag instappen.

 

De gate

Maar dat is helemaal niet wat ik wilde vertellen. Want nu komt het pas. Toen de rij mensen minder werd, omdat de meeste mensen inmiddels door het poortje waren, besloot ik aan te sluiten. Want ja, ergens moet je toch een keer instappen en dus ontkom je er niet aan om aansluiting te zoeken, niewaar? Ik stond daar, met mijn tasje om mijn schouders achter een jong stel. Twee lange mensen, ik denk dat haar benen zo ongeveer tot mijn oksels kwamen, maar dat doet verder niets af aan het verhaal. Want wat er vervolgens gebeurde was het volgende.

Ik zag ze aan komen lopen, de mensen die op de heenweg naast mij zaten in het vliegtuig. Een man en een vrouw. De man was duidelijk de baas, de vrouw duidelijk de volgzame. Ze leken niet onsympathiek, integendeel. Het was gewoon een heel normaal stel van ergens in de zestig. De man droeg een brilletje en de vrouw had een bochel, maar verder hadden het zomaar mijn ouders kunnen zijn. Gewoon dat soort mensen. Maar wat deed die man nou?

Ze sloten aan de rechterkant aan in de rij, want zo gaat dat soms, dat rijen onverklaarbare aftakkingen krijgen en er opeens twee of drie ‘ingangen’ ontstaan. De man had het door. En hij besloot dat hij in het middelste gedeelte van de rij wilde staan. En dus liep hij richting mij en de mensen voor mij. Hij keek door zijn kekke mini-brillenglaasjes rond – en hij zag vast veel meer dan ik, want hij kon vast over de mensenmassa heen kijken – en hij bleef staan. Schuin naast mij. Of hij mij opmerkte? Neen.

 

En toen gebeurde het

Mevrouw kwam hem vervolgens achterna. En mensen je gelooft het niet, maar het gebeurde echt. Zij ging naast haar man staan, volgzaam als ze is. Want stel je voor dat je je man kwijtraakt op een druk vliegveld, dan is het paniek all over en weten ze niet wat ze moeten doen. Die volgzame vrouwen. Ze ging pál voor mij staan. Maar echt, pál voor mij. Mijn neus raakte nog nét niet haar kobaltblauwe trui aan, gewoon helemaal pal. Paller kon gewoon niet! Ik keek vol op haar rug en als ik iets groter was geweest had haar bochel waarschijnlijk mijn neus gebroken.

Twee dingen: ze kropen voor. Gewoon compleet helemaal asociaal kropen ze voor in de rij. Want ook al zagen ze mij over het hoofd, achter mij ging de rij gewoon verder, dus dat hadden ze prima kunnen opmerken en ook móéten opmerken. En dan het tweede: Ze zagen mij over het hoofd! Hoe dan?? Nu ben ik wel wat gewend en nu kan ik heus wel wat hebben, maar g*dver de g*dver, wat ben je voor asociaal schorum dat je zó respectloos in my face voor mij gaat staan en dat dan nog niet eens doorhebt. Dan ben je niet alleen te asociaal om los te lopen, maar ook nog eens te achterlijk om überhaupt op deze wereld te mogen bestaan.

Zo. Sorry mensen. Het moest er even uit. Wat vinden júllie hier nou van?

5 Reacties

  1. Beantwoorden

    Dinet

    27 juni 2018

    Ik ben maar 1.55 dus snap heel goed wat je bedoeld, ik wordt ook altijd over het hoofd gezien maar of ik zeg er wat van of zou weer voor hun zijn gaan staan zo van ja hallo ik mag dan wel niet zo groot zijn dat wil niet zeggen dat ik niet kan praten en mensen maar laat voor dringen, soms moet je echt wel voor jezelf opkomen ?

    • Beantwoorden

      Kim Annemarie

      28 juni 2018

      Wauw Dinet, dan horen we bij dezelfde club! 🙂

      Ik snap helemaal wat je bedoelt en ben het volledig met je eens dat je soms echt voor jezelf moet opkomen. Maar ik ervoer het niet eens zozeer als dat mij iets werd aangedaan of dat ik benadeeld werd. Het was meer dat ik verbazing voelde over hoe deze mensen zich gedroegen, zonder dat ze zich er waarschijnlijk bewust van waren. Dat. Als je alleen reist, word je je namelijk heel erg bewust van jezelf en van je gedrag en juist ook dat van de mensen om je heen. Dat wilde ik ermee zeggen.

  2. Beantwoorden

    Antoinet

    28 juni 2018

    De Heer heeft vreemde kostgangers ?

    • Beantwoorden

      Kim Annemarie

      1 juli 2018

      Haha, Antoinet. Mooi gesproken!

  3. Beantwoorden

    Karin

    28 juni 2018

    THey Kim,

    Wat een belevenis weer?! Dat van die rij kan ik wel uitleggen. Niet alle handbagage past in die overhead lockers en wij, de mensen die light travelen, willen graag die koffer bovenin. Dan hoef je op de bestemming niet op de band te wachten. Comprende?

    En het gedrag van mensen op vliegvelden en in vliegtuigen, je blijft je verbazen. Die leven alleen in hun eigen wereld. Dat zie je echt overal.

    Maar vooral blijven reizen en blijven verbazen, maar dan over alle mooie mensen en dingen, die je op jouw reizen mag ontmoeten. Bon voyage!

LAAT JE REACTIE ACHTER

DIT VIND JE VAST OOK LEUK OM TE LEZEN…