Waarom een (verre rond)reis geen vakantie is

· ...en het a way of life is ·

Goed. Eerlijk is eerlijk. Ik werk momenteel niet. En dus heb ik vakantie. Fair enough. Helemaal mee eens. Maar het feit dat ik nu niet in Nederland ben, betekent niet dat ik óp vakantie ben.

O, ik ben aan het genieten, hoor. Vooral van mijn vrijheid. En van alle bijzondere plekken waar ik kom. De uitzichten, de mensen en de mooie omgevingen. Dat zeker. Wat dat betreft heb ik zeker vakantie en voelt het ook echt wel zo. Maar al die mooie plaatjes die ik schiet en al die geweldige plekken die ik bezoek en al die gave updates op Facebook en Instagram, dat is maar een deel van alles wat ik hier tijdens mijn wekenlange rondreis door Zuid-Amerika doe.

 

Druk, druk druk

Want op andere momenten, als ik niet optimaal aan het genieten ben, ben ik vooral druk. Druk met regelen. Want om op al die mooie, bijzondere plekken te komen, moet er wat gedaan worden. Ik kom er namelijk niet vanzelf. Overnachtingen. Transport. Onderweg zijn. Plannen maken. Ze weer wijzigen omdat dingen net niet in elkaar passen. Data verschuiven. Reserveringen maken. Boekingen regelen. Ondertussen mijn bankrekening checken. Want staat er nog genoeg op mijn bankrekening?

Het is echt ongelooflijk veel regelwerk om een rondreis te maken. Natuurlijk kun je ook alles van tevoren laten uitstippelen en regelen door iemand, maar dan verlies je juist dat ene fijne gevoel: dat van vrijheid. Zelf kunnen bepalen wat je doet, waar je gaat en staat. Het zorgt aan de ene kant voor veel stress, want je bent nooit helemaal ontspannen, maar tegelijkertijd geeft het juist alle charme aan het op reis zijn. Dit is juist waar het om gaat.

Ik ging wel vaker op rondreis, maar nooit zo ver weg en zeker niet zo lang. De langste was 3,5e week naar Thailand en daar was ik ook nog eens grotendeels samen met een vriendin. In Maleisië was ik ook, met een andere vriendin, maar daar was alles piekfijn voor ons geregeld. In Andalusië reed ik twee weken door mooie landschappen en prachtige steden en vorig jaar nog deed ik Toscane in een week. Hier in het enorme Zuid-Amerika ben ik nu al bijna zes weken. Zes! En om heel eerlijk te zijn… Ik heb er nog lang geen genoeg van. Ook al is het pittig.

 

Plannen

Het regelen en plannen. Dingen waar je thuis niet over na hoeft te denken – waar slaap ik? In mijn eigen bed. Waar eet ik? Gewoon thuis – zijn hier ongelooflijke dilemma’s en soms zelfs echt een probleem. Want dan heb je net iets leuks gevonden, blijkt er geen beschikbaarheid te zijn. En moet je last minute iets anders regelen. Of wil je ergens een hapje eten, maar staat er alleen maar bagger op de kaart en moet je op zoek naar iets anders? Maar waar dan?

En dan ben je op een mooie plek, maar dan moet je alweer de volgende bestemming regelen. Je kan er soms hele dagen mee bezig zijn. Een hostel? Een guesthouse? Of toch een hotel? Via Booking of juist via Airbnb? Wat is het goedkoopst? Wat is er te doen? Waar kan ik het beste logeren? In het centrum? Of juist erbuiten? Reviews lezen. Slecht internet, maar wel mooie kussens op het bed. Een lelijke badkamer, maar wel mídden in het centrum. En hoe kom ik er? Met de bus? Of toch een vliegtuig? Of misschien wel per boot.

Ook maar alvast een tour boeken voor de volgende bestemming? Of zie ik het wel als ik er eenmaal ben? En welke tour dan? Of misschien toch maar zelf op eigen houtje de omgeving verkennen? Een auto huren?  En weer plannen. Want als ik op die dag die ene omgeving ga verkennen en de dag erna dat andere ga doen, dan heb ik nog één ochtend over om dit en dat te regelen. Als ik dan op tijd de wekker zet, hou ik nog tijd over om dit of dat te doen. En ik moet ook nog geld pinnen voordat ik verderga!

 

En weer door

Mijn tassen weer inpakken – niks vergeten? – en weer door. Wat moet in de grote en wat in de kleine? Wat heb ik onderweg nodig en wat juist niet? En heb ik nog wel schone onderbroeken? Op zoek naar een wasserij. En shampoo! De shampoo is op! Op zoek naar een drogisterij. En wattenschijfjes. En inlegkruisjes. Moet ik er nog een truitje bij kopen? Twee truien met lange mouwen voor drie weken kou is niet bijster veel. Al helemaal niet als een van de truitjes helemaal verwassen en verkleurd is, niet door mijn eigen schuld overigens. Een fuske is er nog van over, zou mam zeggen. Maar gek genoeg mis ik mijn kledingkast allerminst en boeit het me weinig.

De tijd vliegt enorm. Overal waar ik ben probeer ik zoveel mogelijk in het moment te leven en gelukkig lukt dat echt heel erg goed. Ik sta stil bij de plekken waar ik ben, de tijd en de omgeving. Maar ergens suddert er constant iets in mijn achterhoofd. En dat gedeelte van mijn brein is alweer op de volgende bestemming. En bedenkt zich wat er allemaal gedaan moet worden. Dat moet wel. Want als ik dat niet doe, heb ik geen plek om te slapen. En als ik geen vervoer regel, dan kom ik er niet eens.

En dan is er nog thuis. Goed contact onderhouden met de makelaar, want mijn huis staat nog altijd te koop. Persoonlijk benaderd worden door potentiële kopers en ze te woord staan. Solliciteren, want ook dat moet gewoon doorgaan. Mijn brievenbus? Is die nog geleegd deze week? En mijn planten? Leven ze nog? De bruiloft van een goede vriendin missen. O! Ik moet nog een bloemetje regelen! Lang leve de 21e eeuw en Topbloemen.nl. En hoe ligt het graf van pap en mam er eigenlijk bij?

 

En rust

Dagen op een boot, uren in een bus. Hostels, hotels, guesthouses. Om de zoveel nachten een ander bed, een andere douche (gelukkig wel altijd een warme). Elke paar dagen een andere omgeving. De charme va neen rondreis. Andere straten, andere gebouwen en andere geuren. De weg leren kennen (lang leve Google Maps). Plekjes zoeken om te eten en misschien een drankje te doen. Wanneer heb ik eigenlijk voor het laatst groente gehad? Mensen ontmoeten en hun verhalen aanhoren. Een band(je) opbouwen en weer afscheid nemen. Ondertussen ook schrijven op mijn blog. Niet om het blog an sich, maar omdat ik dat zelf graag wil.

Een vriendin appte me toevallig nadat ik juist een hele zaterdagmiddag had geslapen. Of ik wel genoeg rust pakte na al die ongelooflijke indrukken. Nee dus. Maar op dat moment moest het even. Uitrusten en bijslapen. Of even ergens zitten en koffiedrinken. Café con leche. Of in het najaarszonnetje zitten. Dat kan dan zomaar een paar uur duren.

Aankomen op een nieuwe bestemming is aftasten. Hoe is het weer? Zon betekent niet altijd warmte en grijze luchten betekenen niet altijd kou. Korte of lange mouwen? Met of zonder jas? Het is telkens opnieuw weer een verrassing en ik stap elke keer weer in een nieuw avontuur. Het avontuur van het ontdekken van een nieuwe plek en er weer een draai aan geven. Om de paar dagen begint het hele verhaal weer opnieuw. Waar menigeen hunkert naar vastigheid en zekerheid, geven de lossigheid en de onzekerheid me juist gelukzaligheid. Het is zo gaaf om zo te leven dat ik dit wel voor altijd zou kunnen doen. Zeg ik nu.

Want wat heb je aan een huis dat vastgenageld is aan een klein stukje grond als de hele wereld je thuis kan zijn? Nee. Deze reis is geen vakantie. Deze rondreis – en reizen an sich – is a way of life.

LAAT JE REACTIE ACHTER

DIT VIND JE VAST OOK LEUK OM TE LEZEN…