Terug van acht weken weggeweest. En nu?

Eén keer knipperen met mijn ogen en ik ben alweer twee weken thuis. Twee weken! En al even lang niet geblogd, of zelfs nog langer. Heel erg hoog tijd voor een update dus. En tijd voor antwoord op de vraag die mij de afgelopen tijd veelvuldig is gesteld: En nu? Wat ga je nu doen? Welnu, dat zal ik vertellen.

Eerst was er een warm familiair onthaal met drop en stroopwafels op het treinstation van Hengelo, daarna een dikke frikandel speciaal met ketchup die ik in het Zuid-Amerikaanse enorm had gemist. Toen was er een dag uitrusten, Koningsdag toen iedereen me vroeg: “En nu? Wat ga je nu doen?”, een avondje met mijn familie (waarin ik wilde verhalen wou vertellen over mijn reis, maar de helft van het gezelschap halverwege helaas in slaap viel), een ziek nichtje om twee dagen op te passen (tante Kim is terug!), een poetsbeurt bij broerlief die bijna klaar is met zijn verbouwing, een oppasdagje en toen kwam het moment waarop ik het niet meer kon uitstellen. En ik er echt aan moest gaan geloven.

 

Verhuizen

Zoals ik al eerder schreef in mijn reisdagboek nummertje zeven in Zuid-Amerika: Mijn huis is verkocht. Het is een van de redenen dat ik terug ben gekomen uit Zuid-Amerika. Op 1 juni is het over en uit en gedaan met de pret; dan is het huis dat ik 35 jaar lang als thuis heb mogen beschouwen, verleden tijd. En terwijl ik dit schrijf, voel ik meteen verwarring. Omdat het als thuis voelt, maar ook weer niet. Exact de reden waarom ik besloot het te verkopen. Ik groeide hier op, samen met mijn broers. Maar het is niet mijn huis. En dus verkoop ik het. Simpel toch?

Lees ook: Lief reisdagboek #7: Zuid-Amerika. Het einde in zicht

Nou. Was het maar zo. De keuze maakte ik uiteraard weloverwogen, maar ik sta er zeker niet 100% achter. Dat is natuurlijk ook niet zo raar. Er is zoveel gebeurd op deze plek, in al die jaren, tussen deze vier muren, dat ik onmogelijk alles kan wegwuiven. Dat gaat gewoon niet. Het was wikken en wegen en wikken en wegen, maar uiteindelijk weet ik dat het de juiste beslissing is om het van de hand te doen. En eergisteren ben ik eindelijk begonnen. Begonnen met inpakken, opruimen en voor de derde keer sinds het overlijden van mijn moeder spullen aan het weggooien.

De zolder is inmiddels leeg. Van lego tot barbiepoppen en van borduurpatronen tot knijpbeertjes. Van schriftjes met mijn eerste geschreven woordjes tot mijn eigen babyjurkjes en carnavalspakjes en van kerstballen tot gekleurde paaseitjes. Sommige dingen gooide ik weg, andere bewaarde ik. Spullen van mijn ouders. Van hun jeugd, Ajax-plakboeken uit de jaren ’60, een postzegelverzameling, agenda’s en uiteindelijk ook foto-albums van hen samen; alles glipte weer door mijn vingers de afgelopen dagen en is nu netjes opgeborgen in de dozen die ik voor ze maakte.

 

Reizen, reizen, reizen

Moeilijk? Ja. Ontzettend. Maar ook goed. Want het is klaar. Ik moet verder. Naar de toekomst en het verleden laten voor wat het is. Ik heb er de tijd voor genomen en ben er nu meer dan klaar voor. Wat ik dan ga doen? Het zal niemand verbazen dat ik nog meer ga reizen. In ieder geval dit jaar. Reishonger is onverzadigbaar zoals wereldreiziger Michael Palin ooit al zei: “Once the travelbug bites, there is no know antidote, and I know that I shall be happily infected until the end of my life.” Nu ik niet werk, heb ik de vrijheid om dat te doen. En nu ik mijn huis heb verkocht, kan het ook financieel.

Alles staat ermee op z’n kop, mijn hele leven. Maar och man, dat had ik juist echt even nodig. In de acht weken dat ik inmiddels al weg ben geweest heb ik mijn Hollandse leven geen moment gemist en dat terwijl ik hier toch echt een heel fijn leven heb. Maar de verandering, het rondtrekken, het even geen vaste verblijfplaats hebben, het telkens weer opnieuw acclimatiseren en ontdekken, mensen ontmoeten… het vrije leven. Sjonge, wat is dat fijn. Niet omdat ik het ‘gewone’ dagelijkse leven niet leuk vind, maar omdat het rondreizen gewoon zoveel gaver is dan dat. En je er een ander mens van wordt.

Het voelt op dit moment echt als een verrijking voor mezelf en als ik denk aan alle reizen die ik dit jaar nog wil maken, dan voel ik me spontaan gelukkig. En bevoorrecht. Zodra ik de deur van dit huis achter me dicht heb getrokken, ga ik niet meer aan deze bak stenen denken. Let maar op.

 

Living like a gypsy

Goed. Nog meer reizen dus. Zuid-Amerika was werkelijk onvergetelijk en de volgende trip moet van goede huize komen om daar aan te tippen, maar niets is onmogelijk. Waar ik dan naar toe ga? Ik schreef al eens eerder over mijn grootste reisplannen voor 2018, maar plannen worden vaak gemaakt om later weer te wijzigen. Ook in mijn geval. Wat ik in ieder geval ga doen is een roadtrip door Europa komende zomer en de Transsiberië Express in het najaar. Frankrijk, Zwitersland, Italië, Slovenië, Kroatië, Oostenrijk en Duitsland. En dan daarna het hele Russische land door om via Mongolië in China uit te komen. Bejing, Shanghai, Hongkong en de beroemde muur natuurlijk.

Ik ga niet onafgebroken. Ik blijf niet maandenlang achtereen weg. Omdat ik dan mijn nichtjes veel te veel ga missen en dat wil ik niet. Dat wil ik gewoon pertinent niet. Ik vind het veel te leuk om tante Kim te zijn en die kleintjes zijn veel te leuk om te missen. Dus zo doe ik het. Omdat ik van mijn vrijheid wil genieten nu ik nog jong (ja, bijna 36 is gewoon nog jong hoor) en vooral gezond ben. Ik lijk wel een zigeuner en ik had nooit, maar dan ook echt nooit van mijn leven verwacht dat ik ooit voor deze levensstijl zou kiezen. Al is het waarschijnlijk maar voor tijdelijk. En toch doe ik het.

Lees ook: Grootse plannen: mijn reizen voor 2018

 

En jij?

Heb jij ooit je leven zo op z’n kop gezet? Ben je ooit voor langere tijd op reis geweest? Of heb je je leven op een andere manier overhoop gegooid? Wat was je beweegreden? Wat was je motivatie? Mocht je je ervaring willen delen, ik hoor het heel graag! Ik hou van mensen en hun verhalen en laat me er geregeld door inspireren. Reageren kan hieronder of je kunt privé contact met me opnemen.

2 Reacties

  1. Beantwoorden

    Irena

    9 mei 2018

    Dag Kim….wat knap van je…heb je een beetje gevolgd via fb en nu je verhaal gelezen. Huis verkocht enz. Onze leeftijd ligt een eindje uit elkaar…je bent net iets ouder dan mijn oudste dochter. Ik heb vooral bewondering voor het vertrouwen dat je in jezelf hebt. Het vertrouwen dat je in mensen hebt en dat je niet direct iets slechts overkomt wanneer je je losmaakt van alle en op jezelf aangewezen. Ik krijg de indruk dat je in het hier en nu leeft wat prettig is om te lezen. Ik wens je heel veel geluk en wijsheid toe op je pad en wie weet wat de toekomst brengt!

    • Beantwoorden

      Kim Annemarie

      11 mei 2018

      Hi Irena, wat een heerlijke reactie van je. Echt heel fijn om te lezen, doet me echt goed. Superbedankt! Groetjes!

LAAT JE REACTIE ACHTER

DIT VIND JE VAST OOK LEUK OM TE LEZEN…