Lief reisdagboek: Update uit Peru, mijn reis tot nu toe

Reisverslag Peru

Peru. Zo'n land waar je al tijden van droomt om te bezoeken tot het moment er is en het werkelijkheid wordt. Ik ben er inmiddels al twee weken en volop aan het genieten. Lees mee over mijn eerste reisverslag Peru.

Het is vandaag alweer 25 oktober en dat betekent dat ik inmiddels al twee weken in Peru ben. De tijd vliegt en ook al klinkt dat enorm cliché, het is wel gewoon waar. En ook al gaat het allemaal supersnel, ik heb inmiddels in etappes wel alweer zo’n 1500 kilometer afgelegd en dat is toch weer behoorlijk wat. Hoe en wat en wanneer en waarom? Ik vertel alles wat ik tot nu toe gedaan heb in dit Peru reisverslag.

 

Peru reisverslag

Maar eerst even dit. Vorige week werd mij door een andere reiziger gevraagd hoe ik naar Peru was gereisd en of ik tussenstops had gehad en toen viel ik even stil. Hoe was ik hier ook alweer gekomen? Ik moest er serieus even over nadenken en dat merk ik wel met meer dingen de afgelopen tijd. Ik verander behoorlijk vaak van land en zelfs van continent dat ik soms gewoon niet meer weet waar ik ben of hoe ik er gekomen ben. Hoezo is de wifi hier zo kut, ik ben toch gewoon in Europa, denk ik dan. Luttele seconden duurt zo’n moment en dan sla ik mezelf bijna letterlijk voor m’n kop. Nee Kim, die rondreis door Europa is al even geleden; je bent nu in Peru. Peru, weet je nog? Niet normaal, toch? Zucht, maar oké, hier komt mijn Peru reisverslag tot nu toe.

Peru reisverslag

 

Lima

Ondanks deze milde vorm van dementie ben ik wel degelijk nog steeds enorm bezig met het in het hier en nu te leven en dat gaat me na ál die maanden reizen nog steeds verwonderlijk goed af. Maar goed, Lima dus. Daar vloog ik naar toe via een van de gevaarlijkste steden ter wereld, te weten Caracas. Maar voordat ik in Caracas kwam, was ik negen dagen op Curaçao geweest en dat lijkt inmiddels alweer een eeuwigheid geleden. In Lima moest ik wel even wennen, laat ik dat meteen maar even zeggen. De mensen, het weer, de stad. Het was weer even een nieuwe omgeving en dat doet toch altijd iets met je, zeker als je de weg weer opnieuw moet vinden en dat allemaal maar weer in je eentje moet doen.

Lees ook: Lief reisdagboek: Curaçao in a nutshell.

Die eerste zaterdagmiddag werd ik aangesproken door een Peruaan waar ik vervolgens onmogelijk weer van af kwam. Zeker een uur liep hij met me mee en hij blééf maar praten over zijn leven en zijn boeken en zijn hobbies en zijn weet ik veel wat. Wat ik wel weet is dat het mij allemaal geen moer kon schelen en dat ik alleen maar dacht hoe ik van hem af zou kunnen komen. Ik wimpelde hem uiteindelijk af door te zeggen dat ik niet wilde dat hij wist waar ik verbleef en toen droop hij af. Een tijdje geleden hoorde ik van een vriendin van mij dat ik be-hoor-lijk bot kan zijn tegen mannen en het zijn dit soort situaties waarin ik die skill getraind heb. O ja, je bent vast heel aardig enzo hoor en je bedoelt het vast heel goed allemaal, maar rot gewoon op.

Maar niet getreurd, want ik verbleef in de wijk Miraflores en dat was prima te doen. De stad en deze wijk specifiek liggen aan de Atlantische kust en dat gaf best mooie uitzichten, ook al was het echt zónde dat het zo ontzettend bewolkt en mistig was. De lucht was constant grijswit, waardoor de stad een grauwe uitstraling kreeg en dat vond ik best een beetje jammer. Ik ging ook nog naar de oude binnenstad, maar het kon me allemaal niet echt enorm bekoren. Misschien moest ik er even inkomen of misschien is Lima gewoon niet mijn stad. Drie dagen waren genoeg in ieder geval, daarna ging ik door.

 

Ica – Huacachina

En wel naar Ica. Vier uurtjes zat ik in de bus en toen ik uitstapte was ik in de woestijn. Een bizarre gewaarwording, want het was er opeens lekker warm, de zon scheen en alles was er stoffig door droogte en zand. Een compleet andere omgeving in maar een paar uurtjes; ik blijf me erover verbazen dat dat gewoon kan. Toen ik in ieder geval aankwam, kwam er een gladpratende taxichauffeur naar me toe en toen ik tien minuten later bij mijn lodge in het nabijgelegen Huacachina uit zijn taxi stapte, had hij twee tours aan mij verkocht en over de derde twijfelde ik nog. Ik complimenteerde hem met zijn saleskwaliteiten en dacht aan mijn moeder die zichzelf soms zo idioot grappig belachelijk kon maken door te zeggen dat ze zichzelf altijd van alles aan liet smeren. Check mam, same here.

Maar spijt had ik allerminst van wat ik met deze Rudy overeengekomen was. Hij had alles perfect voor mij geregeld, want naast taxichauffeur werkte hij gewoon voor de grootste touroperator van volgens mij het hele land, dus hij wist echt wel wat hij deed. Ik ging de volgende ochtend op wijntour en had daar in mijn eentje een rondleiding door een sommelier die écht veel wist over wijn en daar heel down to earth over sprak en alles haarfijn uitlegde. Om 11 uur ’s ochtends had ik al een pleur alcohol op, maar érgens op deze planeet was het toen heus al wel vijf uur.

Diezelfde middag ging ik de woestijn in met een soort van woestijnsafari, alleen dan niet in jeeps, maar in buggy’s en dat was echt Heel. Erg. Leuk. Na het crossen door het mulle zand ging ik samen met de vier andere mensen van mijn groepje sandboardend de zandheuvels af en dat was het leukste van alles. Ik wilde serieus niet dat het zou stoppen en als ik nog langer was gebleven, had ik de volgende dag nog zo’n tour gedaan, zó leuk was het.

Lees ook: Doen! Sandboarden in de woestijn van Huacachina in Peru.

 

Nazca

Maar ik bleef dus niet langer, want de derde tour waar ik in eerste instantie over twijfelde liet ik toch maar doorgaan, want het zou veel te gaaf zijn om te laten schieten. Wat er zo bijzonder is aan Nazca, de plek waar ik naar toe zou gaan? Daar zijn de wereldberoemde Nazca-lijnen, een van ’s werelds grootste mysteries. Duizenden jaren geleden gemaakt door indianen en niemand weet waarom en tegenwoordig kun je ze bewonderen door er in een mini-vliegtuigje overheen te vliegen en dát wilde ik niet laten schieten.

Dus toog ik mezelf ’s ochtends weer in een bus en een paar uurtjes later was ik over en rond een uur of twee vloog ik vol verwondering over de eeuwenoude lijnen die door de makers zelf nooit gezien zijn, tenzij ze toen al konden vliegen. Ik werd misselijk en moest spugen, maar eenmaal terug op aarde viel het allemaal wel weer mee. Na de vlucht werd ik naar een hotel gebracht, waar ik de dag door kon brengen, omdat mijn bus richting de volgende bestemming – Arequipa – pas om kwart voor elf zou vertrekken.

Die middag struinde ik wat door de straten van Nazca, ging in het park zitten waar een mannetje van tachtig mij vergezelde en mij zo ongeveer zijn hele levensverhaal vertelde en ook van alles over mij en mijn land wilde weten, at een salade en toen het donker werd was ik weer terug in het hotel. Mijn bedoeling was om de laptop aan te slingeren, maar twee Nazca-lijnen-piloten die voor hun werk in het hotel wonen schoten mij aan om een biertje te drinken en zo was het voor ik het wist al laat en brachten ze mij naar het busstation.

Peru reisverslag

 

Arequipa + Colca Canyon

Zo’n tien uur later kwam ik in Arequipa aan en ongeveer een half uur voor aankomst spuugde ik nogmaals en de drie dagen daarna bracht ik door in het hotelbed dat gelukkig erg comfortabel was. Ik at nauwelijks en dronk alleen maar water, want ik was op z’n zachts gezegd niet fit. Op dag 3 deed ik toch een poging de stad te ontdekken, maar ging al snel weer terug mijn bed in, want het ging gewoon niet. Toch boekte ik voor de volgende dag een tour naar de Colca Canyon.

Lees ook: Lief reisdagboek. Voor alles een eerste keer. Ziek op reis in Peru.

En dat ging verbazingwekkend goed. Ik voelde me eigenlijk gewoon fit en dat was fijn. Tijdens de tour ontmoette ik een Peruaanse familie die me met heel veel enthousiasme over hun land vertelden, waardoor ik nog veel meer plekken van Peru wilde gaan ontdekken. En ik ontmoette er een jong Nederlands stel dat me af en toe het gevoel gaf dat ik stokoud aan het worden ben, maar gelukkig schatten ze me op 28 en dat was ik toch echt in 2010 al, dus zó erg was het ook weer niet.

De Colca Canyon was overigens prachtig en ik spotte er de een na grootste vogel ter wereld en dat was echt zo’n magisch moment, zo eentje die linea recta de boekjes in ging. Nou, en verder werd er gedanst in folklore, inclusief ikzelf met een gewaad aan en een hoed op en o ja, voordat de folkore-avond begon plonste ik met mijn nieuwbakken Nederlandse vrienden nog in een drietal thermale baden. Hotsprings heten ze ook wel en ondanks dat er af en toe een lange zwarte haar tussen mijn vingers door glipte, was het heerlijk ontspannend.

Peru reisverslag Colca CanyonPeru reisverslag folkorePeru reisverslag

 

Arequipa en Cuzco

En na de tour naar de Colca Canyon werden we weer afgezet in Arequipa. Inmiddels had ik er twee nachtjes bijgeboekt, omdat ik door alle kotsbuien door nog weinig van de stad had gezien en dat vond ik zónde. Wel in een andere accommodatie, namelijk een heel mooi boutique hotel, voor niet eens heel veel en toen ik daar binnenkwam, liep er een jongeman binnen waar ik diréct enorm van onder de indruk was. Ken je dat? Dat je iemand ziet en denkt: Wow. Gewoon wow? Nou, ik wel en dit was zo’n moment.

Ik kletste met hem die avond en de dagen erop ook en dat was gewoon leuk. Ja, leuk was het. Het moest wederom woensdagavond worden om weer in een nachtbus te stappen naar de volgende bestemming en daar, lieve mensen, kwam ik gisterochtend in alle vroegte aan. Het eerste wat ik deed was op de klok kijken, de tijd omrekenen naar de klok in Nederland en skypen met mijn liefjes thuis. En ik kan je vertellen dat ik er oprecht zielsgelukkig van word om mijn twee kleine nichtjes te zien en te spreken en skype-kusjes van ze te krijgen. Dat maakt mijn dag helemaal.

In Cuzco ben ik nu overigens en het regent hier de hele dag al onafgebroken en het is nog koud ook, dus daar ben ik allerminst blij mee. Waar ik wél blij mee ben is dat ik vanmiddag mijn tour naar Machu Picchu heb geboekt en daar heb ik ontzettend veel zin in. Vier dagen ga ik een jungle trail doen door de zogenaamde Sacred Valley en dat houdt in dat er wordt gefietst, geraft, geziplined en gehiked en dat vier dagen lang. Ik voel de spierpijn nu al, terwijl ik gewoon heel comfortabel in weer een nieuw hotelbed lig. In een lange thermo-onderbroek trouwens en een fleecevest en wollen sokken, omdat deze kamer echt heel koud is. Zaterdag vertrek ik met het hoogtepunt op dinsdag: Machu Picchu. Bizar!

 

Tot zover deze update. Tot de volgende! Hasta la próxima!

LAAT JE REACTIE ACHTER

DIT VIND JE VAST OOK LEUK OM TE LEZEN…