Bijzonder reisverhaal: Logeren bij Maria in Toscaans Pistoia

Een man opent de deur. Hij kijkt slaperig. Bovendien verward. Als hij me beter aankijkt, lijkt het alsof hij opeens weet waar ik voor kom. Inderdaad, denk ik. Ik kom hier slapen.

De man doet de deur iets verder open, zodat ik naar binnen kan. Er komt meteen een vrouw naar me toe. In de recensies op Booking.com had ik al gelezen dat ze Maria heet. Ze is de eigenaar van deze Bed & Breakfast, waar ik minstens een uur naar heb gezocht.

 

Vervloekt

Tijdens het zoeken heb ik haar vervloekt. Ook al reed ik door prachtige bergen en door pittoreske dorpjes in deze prachtige omgeving van het Italiaanse Pistoia, ik kon het niet uitstaan dat ik de B&B niet kon vinden. Een bordje met de naam van het complex en een pijltje langs de weg deed me geloven dat ik verder moest rijden, maar nadat ik tien keer dezelfde weg op en neer reed en twee keer heb gevraagd aan nauwelijks Engels sprekende locals, kwam ik er zonet achter dat het grijze, oude huisje achter het bordje, toch echt de plek is waar ik vannacht zal slapen.

 

Stress?

De stress vergeet ik meteen als ik door haar vriendelijk word begroet en onthaald. Ook haar man geeft me uiteindelijk een hand en druipt al snel af naar de woonkamer van het huis. Ik kijk rond. Een stenen trap die naar boven leidt met daaronder een bureautje, dat verraadt dat dit schattige huisje een bedrijfje is. Zonder het bureau voelt het letterlijk alsof ik een nachtje kom logeren. Achter de trap een rechthoekige eettafel met een volle fruitschaal, met daarachter een klein, bruin, volgepakt keukentje.

 

Spaans en Portugees

Ze neemt mijn tas aan en samen zetten we hem op de grond. Ze herhaalt wel honderd keer dat haar Engels slecht is en verontschuldigt zich. Allemaal in het Italiaans. Ik zeg haar dat het geen probleem is en vertel haar meteen dat ik Spaans spreek. Misschien helpt het in onze communicatie? Ze lacht en begrijpt wat ik zeg. Haar man is Braziliaans, zegt ze, en spreekt als vanzelf Portugees. Ja joh, denk ik, laten we er nóg een taal bij halen.

 

Kersen

Ze leidt me naar de keuken. Langs de eethoek met een ongedekte tafel, hoge raampjes waar beeldjes voor staan, een vitrinekast vol met servies en een glimp naar de woonkamer waar de televisie aan staat. Doordat de raampjes klein zijn, is er weinig licht; in het gedeelte bij de voordeur is het het lichtst. Het keukentje is klein en ontzettend knus. Er liggen kersen op haar aanrecht. Net geplukt, zegt ze. Van de kersenboom in haar tuin. Of ik er een paar wil. Heerlijk, denk ik.

 

Pistoia

Ze schenkt een glas sap voor me in en we nemen plaats aan de eettafel. Ze probeert me uit te leggen wat ik in Pistoia moet gaan zien en bezoeken. Op een plattegrond geeft ze aan waar ik gratis kan parkeren en wat de mooiste bezienswaardigheden zijn. Ik krijg zin om te gaan. Als ik mijn sapje op heb, leidt ze me naar boven, naar het kamertje waar ik die nacht mag slapen. Er tegenover de badkamer, die – waar ik die avond achter kom – ook door henzelf wordt gebruikt.

 

Kapót

In Pistoia zelf is die dag niet veel te beleven. Ik blijf niet zo heel lang en ben al gauw weer ‘thuis’. Maria vraagt meteen hoe ik het vond, of ik de ondergrondse gangen heb bezocht, die ze me aangeraden had en of ik wel gegeten heb. Als ik nee had geantwoord, had ze binnen no time een bord eten voor me gemaakt. Maar ik heb wel al gegeten. Een overheerlijke spaghetti zelfs. We kletsen nog wat en dan ga ik naar boven. De ochtend spendeerde ik aan struinen door Lucca, rond de middag ging ik in de auto richting dit mooie, bijzondere plekje en daarna struinde ik door Pistoia. Ik ben kapót. Hoewel ik vind dat ik dat eigenlijk niet mag zeggen als ik op reis ben. Iets met een luxeprobleem.

 

Logeren

Die nacht slaap ik als een roosje in mijn eenpersoonsbedje. Het voelt ontzettend bijzonder om bij deze mensen, die mijn ouders hadden kunnen zijn, terwijl ik zelf geen ouders meer heb, te logeren. Alsof ik weer even kind ben en inderdaad bij mijn ouders thuis slaap. Ook al ben ik in een ander land, bij mensen die me nauwelijks verstaan en heb ik met de man nauwelijks een woord gewisseld, het voelt een beetje als thuis.

 

Ontbijt

De volgende ochtend voel ik me dan ook best een beetje verdrietig als ik weer wegga. Het ontbijt dat Maria me voorschotelt, zou ik in een week nog niet eens op krijgen. Van broodjes tot beleg, jam, yoghurt, muesli, twee soorten sap, niet te pruimen koffie, aan alles is gedacht. Ik ben inmiddels weer op ‘mijn’ kamer als ze me roept. Zo bekend. Mijn naam die geroepen wordt. De naam die mijn ouders mij hebben gegeven.

 

Foto!

Ik doe de deur open. Dat ze weggaan, zegt ze. Naar de stad, want ze heeft een controle in het ziekenhuis. Niets om je zorgen om te maken, zegt ze. Joh, dat ik dat allemaal versta, denk ik. Als ik een maand in Italië zou zijn, zou ik de taal binnen no time beheersen. Ik hou haar tegen. “Quiero sacar una foto de nosotras!” roep ik. Dat ik eerst een foto wil maken van ons. In het Spaans en ze snapt het. We gaan naar buiten en poseren voor de camera. Haar man maakt de foto. Ik ben zo blij als een kind.

 

Voorrecht

Ze vertrekken. Ik loop weer naar binnen.  Kleed me aan, pak mijn tas in, controleer de badkamer of ik alles heb en trek dan de deur achter me dicht. Loop nog om het huis om foto’s te maken van dit twee eeuwenoude huis en het fijne tuintje. Wat een mooi plekje om te wonen en wat een voorrecht om hier een nachtje te mogen slapen. Ik app de foto van Maria en mij meteen naar mijn familie. Ze vinden het geweldig.

En dat vind ik ook.

 

Meer bijzondere reisverhalen? Je vindt ze hier.

 

3 Reacties

  1. Beantwoorden

    Ria Vos

    27 juni 2017

    Hi Kim, ben begonnen met je verhalen te lezen, je schrijft erg leuk en makkelijk te lezen. Ik blijf je volgen. Vaok

  2. Beantwoorden

    Ria Vos

    27 juni 2017

    Hi Kim, ik hebt begonnen met je verhalen, zeer interssant, leuk en makkelijk te lezen. Zeker je beroep van maken😉.
    Groet Ria, collega voek

    • Beantwoorden

      Kim Annemarie

      27 juni 2017

      Hi Ria, dank je wel! Voek heeft me in ieder geval gebracht dat ik nu weet dat dit is wat ik moet doen. Hopelijk kom je vaker lezen!

LAAT JE REACTIE ACHTER

DIT VIND JE VAST OOK LEUK OM TE LEZEN…