Lief reisdagboek #4: Zuid-Amerika: Uúúúren in de bus

Ik had er al twee op zitten. Van Punta Arenas naar Puerto Natales en van Puerto Natales naar El Calafate. Zonder problemen gingen deze busritten voorbij. Niet te lang, een paar uurtjes maar. En ik werd nog op mooie uitzichten getrakteerd ook. Maar toen kwam de busrit der busritten. Van El Calafate naar Bariloche in 26 uur. Zesentwintig! Da's een dag en een nacht en nog wat. Een flinke beproeving.

Over die eerste bus lieg ik wel een beetje. Want die eerste busrit, van Punta Arens naar Puerto Natales was helemaal niet zo heel fijn. Hij duurde maar een paar uurtjes weliswaar, maar er zat een vrouw naast me. Op zich is dat niet zo heel erg, maar deze vrouw was helemaal niet zo aardig. Ze groette me niet, terwijl ik dat wel netjes deed.

 

Stank

Bovendien stonk ze. Ja echt. Haar kleren waren al in geen jaren gewassen (althans zo leek het) en ze droeg een vreselijke stank bij zich. Los van die kleren, begrijp ik niet zo goed hoe iemand zo kan rieken. Hoe zou haar huis ruiken? En eruit zien? Zou ze zich wel eens douchen? En zo ja, hoe dan? Met welke zeep? En zou haar man het lekker vinden? Zo’n onwelriekende, onverzorgde vrouw in bed? Of zou hij zelf net zo hard stinken? Dat vroeg ik me allemaal in de eerste lutttele seconden nadat ze naast me plaatsnam af. En ik besloot er verder niet over na te denken, want ik wilde mezelf er niet mee pijnigen.

Afijn. Stoelen zelf uitzoeken is geen optie. Je krijgt er een toegewezen. Maar omdat de bus verder vrijwel leeg was, zag ik niet in waarom de vrouw naast me bleef zitten. Ik verwachtte eigenlijk wel dat ze op zou staan om elders te gaan zitten – ze was notabene met iemand anders en er was ruimte genoeg voor hun twee om samen te gaan zitten. Maar nee, ze bleef naast mij zitten stinken. Af en toe bewoog ze en kwam haar geur weer in vol ornaat mijn neus in gepenetreerd. Het was vreselijk. Maar na een paar uur was het over. En zag ik haar gelukkig nooit meer.

 

De tweede

Die tweede busrit was eigenlijk alleen maar fijn. Ik ging van Puerto Natales naar El Calafate. Ik had het ook wel verdiend, vond ik, want ik had juist de hele ontbering van de Torres del Paine doorstaan waarover je hier kunt lezen. Er was zelfs een USB-poort waar ik mijn telefoon kon opladen. Tot twee keer toe moesten mijn medepassagiers (het waren er maar een paar) de bus uit. Een keer om een Chileense stempel in het paspoort te halen om het land te verlaten en later nog een keer om een Argentijnse stempel te krijgen om dat land juist weer in te gaan. Gedoe? Welnee. Was zo gepiept. Dat beloofde heel wat goeds voor de ritten die nog zouden komen.

Maar dat bleek een regelrechte illusie. De allergrootste rit kwam een paar dagen later al. En dat bleek ook de allerergste rit te worden. Toen ik van El Calafate naar Bariloche ging. Bijna 1500 kilometer. Volgens Google Maps is het in 18 uur te doen, ware het niet dat bussen niet zo snel rijden én ze bovendien overal tussenstops maken om mensen op te pikken. 26 uur was de verwachting. Dat is inderdaad meer dan een dag een nacht bij elkaar. Het begin ging nog redelijk goed. De bus zat bij lange na niet vol, dus het was lekker rustig. Ik koos zelfs een andere plek, omdat de koude lucht-blazer op mijn toegewezen plek stuk was en volop aan het blazen was. Mooi niet dat ik 26 uur in die kou ging zitten. Ik zou doodziek worden!

 

Horror

Maar ik was een beetje naïef. Want we stopten al gauw bij een groot buusstation in de plaats El Chalten. Waar veel mensen stonden te wachten. Heel veel mensen. En al die mensen, die hele horde, kwamen allemaal mijn bus in. Het bleken vooral jongeren. Van die echte backpackers. Die zich een keer per week douchen tijdens hun expeditie in Zuid-Amerika en mutsen dragen omdat hun haar te vet is om te vertonen. En dus moest ik terug verkassen naar de enige plek waar de temperatuur rond het vriespunt lag en zat ik de volgende meer dan 20 uur met ál die mensen opgescheept. Over horror gesproken.

Ik vond een oplossing voor de blazer. Ik dauwde mijn muts in het gat waaruit geblazen werd en ik voelde er vervolgens niks meer van. Sloot de gordijntjes en sliep gek genoeg ook nog. De dame naast mij, met wie ik uit pure chagrijnigheid geen woord heb gewisseld, hoewel we meer dan een volle dag bijna lepeltje lepeltje naast elkaar hebben gezeten en geslapen, was gelukkig rustig. Ze snurkte niet en bewoog nauwelijks, waardoor ik gelukkig me niet ook nog eens dáár aan hoefde te ergeren.

Het werden er uiteindelijk 27. Zevenentwintig lange uren in een bus vol met jongeren met vies haar. Ze hielden zich gelukkig redelijk rustig. ’s Avonds kregen we een stukje brood (of was het alleen bloem vermengd met water?) met een bekertje water en ’s ochtends bestond het ontbijt uit een koekje met een drankje dat koffie moest voorstellen, maar meer naar een hele vieze bruinige soep smaakte. ’s Middags kregen we nog eens eenzelfde broodje met een bekertje water en in ál die zevenentwintig uren kwamen ze twee keer met een vuilniszak. Al mijn afval heb ik dus gewoon op de vloer van de bus geflikkerd. Ik was er, zoals je begrijpt, behoorlijk klaar mee.

 

En nog een keer

Toen ik in Bariloche aankwam, het was al bijna nacht, sliep ik de volgende dag eerst uit. Ik zat pas om kwart voor tien aan het ontbijt; volgens hotelpolicy kon het nog net. Die dag deed ik het rustig aan en wilde ik een auto huren om een paar dagen later van daaruit richting de volgende bestemming, Mendoza te gaan. Anderhalve dag ben ik uiteindelijk op zoek geweest naar een auto, maar er waren er of geen meer beschikbaar of het was ongelooflijk duur. Maar geen haar op mijn hoofd dat er aan dacht om nog eens úúúren in zo’n bus te stappen.

Uiteindelijk deed ik dat toch. Want 1100 euro betalen voor een weekje autohuur vond ik echt te veel. En dus was wederom met de bus een noodzaak. Ik bleef iets langer in Bariloche dan de bedoeling was, want hij ging pas na de Pasen. En dus stapte ik dinsdagmiddag om 14 uur weer vol goede moed in een bus. De eerste rit zou maar zes uur duren. Een overstapje van anderhalf uur en dan weer door. Die eerste rit was al stukken beter dan al die uren in de horrorbus, maar de tweede bus, lieve mensen, die sloeg echt alles. Het was luxe! Lúxe! Ik kon het gewoon niet geloven.

 

Sjiekdefriemel

Toen ik binnenstapte begon het al. Ik kreeg een snoepje op een sjiek presenteerblaadje aangeboden. Toen ik boven kwam – het was een dubbeldekker – lag er een keurig mahoniehouten vloertje op de grond en leken de stoelen uit het jaar 2030 te komen. Groot en breed. Met een vakje voor een flesje drinken en een USB-poort om mijn telefoon op te laden. Een schermpje waar een film op werd vertoond en op andere momenten muziekvideo’s voorbij kwamen.

Het eten werd in twee keer opgediend en mijn water kreeg ik gewoon in een glas. Ik zeg water, maar het had net zo goed een glas wijn kunnen zijn, want niets was te gek. De bestelling voor het ontbijt werd ’s avonds al netjes opgenomen en elke keer als de ‘ober’ langs was geweest kwam hij later met een dweiltje het mahoniehout schoonpoetsen. Ik wist niet wat me overkwam. ’s Ochtends werd mijn koffietje netjes in een kopje geserveerd – wel met veel te veel niet bestelde suiker, maar dat nam ik voor lief. De temperatuur was de hele rit goed en ik sliep die nacht gewoon als een roosje in mijn uitgeklapte stoel. Het bleef natuurlijk maar gewoon een bus, maar na al die horror, was ik gewoon perplex. Zo kon het dus ook.

 

Del Sur Y Media Agua

Lang verhaal kort. Mocht je dus ooit, net als ik, zo gek zijn om een rondreis door Zuid-Amerika te maken en grote afstanden per bus te willen afleggen, dan komt hier de maatschappij waar je je busticket moet boeken: Del Sur Y Media Agua. Genoteerd? Nee? Nog een keer: Del Sur Y Media Agua. Als je op de link klinkt, kom je rechtstreeks op hun website. Alleen maar lof en hulde voor deze busmaatschappij. Ze rijden volgens mij door het hele land en met zulke obers en zulke service is het echt goed vol te houden. Del Sur Y Media Agua, mensen. In godsnaam. Del Sur Y Media Agua.

Amen.

 

Meer reisdagboekverhalen over mijn Zuid-Amerikaanse avontuur lezen?
Je vindt ze in de tag: Lief reisdagboek.

LAAT JE REACTIE ACHTER

DIT VIND JE VAST OOK LEUK OM TE LEZEN…