Actief op Curaçao‎: de Christoffelberg op!

Als je aan Curaçao denkt, denk je al snel aan zon, zee en strand. Aan cocktails, feesten, zonsondergangen en de kleurige Handelskade van Willemstad. Maar wist je dat Curaçao ook een grillig en natuurrijk binnenland heeft? Lees mee over het grootste nationale park van het eiland: Het Christoffelpark.

Vanuit Willemstad op weg naar Westpunt, rij je ongemerkt door delen van het Christoffelpark. Onderweg kun je er een stop maken, maar beter nog trek je een hele dag uit voor een bezoek aan dit grootste nationale park van Curaçao. Zorg dan wel voor goede schoenen, anti-insectenspray en gemakkelijk zittende kleding.

 

Christoffelpark

Het Christoffelpark beslaat bijna 2.000 hectare grond, is gelegen aan de westelijke kant van het eiland en loopt zo ongeveer van noord naar zuid. Het park is vernoemd naar de ontdekker van het Amerikaanse continent in 1492, inderdaad Christoffel Columbus.

Na zijn ontdekking heeft het eiland in 500 jaar van alles doorstaan, met als grootste dieptepunt de mensenhandel en slavernij. Het huidige park beslaat drie voormalige suikerplantages waar slaven dagelijks hun zware werk deden: Plantage Savonet, plantage Zorgvlied en plantage Zevenbergen. Een groot deel van deze geschiedenis is bewaard gebleven. Plantage Savonet is nog bijna helemaal intact, inclusief het landhuis Savonet. Tegenwoordig dient het landhuis als museum, waarin de tijd je terugvoert naar de slavernij-periode.

Het grote natuurgebied, dat onderhouden wordt door stichting Carmabi, is grillig, dichtbegroeid en er leven tropische planten en dieren die elders op het eiland niet te vinden zijn. Het park kent verschillende routes langs bezienswaardigheden, zoals het museum en de enorme natuurpracht met als letterlijke hoogtepunt de 375 meter hoge Christoffelberg. Tien jaar geleden beklom ik hem voor het eerst en afgelopen februari slaagde ik in poging nummer 2. Ik vertel je over deze beauty van een berg, hoe zwaar ik het had tijdens de klim en dat het uiteindelijke uitzicht het allemaal waard was.

 

Christoffelberg

Een wandelpaadje leidt ons het eerste gedeelte van de hike naar boven, maar al snel gaat het paadje over in stenen, rotsen en andere ongemakken.

Een rugzakje vol met broodjes, flesjes water en anti-insectenspray, een driekwartbroek, een hemdje, haar in een staart en een petje. Mijn telefoon geeft aan dat het nog nacht is en ook de duisternis buiten laat niks te raden over. Het is minstens drie kwartier rijden naar het park vanuit ons appartement op Piscadera en omdat we in verband met de hitte, niet te laat aan onze barre tocht naar boven willen beginnen, hadden we de wekker op 5 uur gezet.

In het donker rijden we deze donderdagochtend weg en het is inmiddels gelukkig licht als we aankomen in het Christoffelpark. Het is er rustig, de kaartjes zijn zo gekocht en per auto rijden we naar het startpunt van de klim. Een wandelpaadje leidt ons het eerste gedeelte van de hike naar boven, maar al snel gaat het paadje over in stenen, rotsen en andere ongemakken. Mijn benen zijn niet gewend om te klimmen – of om überhaupt te bewegen -, maar gek genoeg laten ze me niet in de steek.

Met zijn 375 meter is de berg zeker geen Kilimanjaro of Mount Everest, maar het voelt alsof we op de top van de wereld zijn beland.

Ik ben tot meer in staat dan ik dacht als ik eenmaal, na anderhalf uur en heel wat zweet, tranen en scheldkanonnades de top bereik. Het uurtje dat het zou duren, zoals de mevrouw bij de kassa had gezegd, haalden we niet, maar wat zijn we trots als we eenmaal bovenop de berg van het adembenemende uitzicht kunnen genieten. Met zijn 375 meter is de berg zeker geen Kilimanjaro of Mount Everest, maar het voelt alsof we op de top van de wereld zijn beland.

We kijken uit over het groen van het eiland, met daarachter het blauw van de oneindige zee. De wind waait door onze in een knot gestoken haren, we drinken flink wat water en eten broodjes om bij te komen. Hoe langer we er zitten, hoe rustiger we worden. Ik wou dat ik de hele dag zo in alle rust kon blijven zitten, maar er komen steeds meer mensen ons vergezellen en de rust verstoren.

Je zou denken dat omlaag gemakkelijker is dan omhoog, maar niets is minder waar.

Na een half uur gaan we terug. Mijn benen hebben kunnen rusten, maar vinden het allesbehalve fijn om ook nog terug te moeten. Je zou denken dat omlaag gemakkelijker is dan omhoog, maar niet is minder waar. Ik glij geregeld weg als ik van een ene rotssteen op een andere wil stappen en ik hou mijn hart vast voor mijn enkels. Gelukkig gaat het goed en zijn we binnen no time weer beneden. Helemaal gesloopt, dat wel.

Na een kwartiertje zwemmen, afkoelen en genieten plof ik op mijn strandbedje en doezel ik in slaap.

Eenmaal in de auto bedenken we ons geen moment. Een strand en heerlijk Caribisch zeewater is wat we nu nodig hebben. Playa Kalki moet eraan geloven. Het zeewater voelt goddelijk en mijn bezwete lijf voelt in één klap schoon. Alsof ik een heerlijke, lange douche heb gehad. Na een kwartiertje zwemmen, afkoelen en genieten plof ik op mijn strandbedje en doezel ik in slaap.

Zo zouden meer donderdagen moeten zijn.

 

Meer Curaçao?

Ik woonde er ooit en schreef er al veel over. Bijvoorbeeld over de mooiste stranden van het eiland, de leukste wijk van Curaçao en over zwemmen met dolfijnen.

Meer Caribisch gebied:

Ik was ook op Aruba, Bonaire en Barbados. Over deze prachtige eilanden volgen de komende tijd ook posts!

 

Geïnspireerd geraakt door Curaçao of door het Christoffelpark? Laat het weten in een reactie hieronder of neem contact met mij op.

LAAT JE REACTIE ACHTER

DIT VIND JE VAST OOK LEUK OM TE LEZEN…